De afgelopen maanden heb ik met mijn vriend Roel van Duijn een 10-delige podcastserie gemaakt over vriendschap. Het zijn persoonlijke gesprekken, waarin we aan de hand van onze levenslange vriendschap proberen uit te zoeken wat vriendschap is en wat de hordes zijn die je soms moet nemen om de vriendschap niet te laten verbloeden. Hoe hebben we bijgedragen aan elkaars weg, hoe hebben we elkaar dwarsgezeten en wat maakte dat er toch steeds nieuwe dynamiek ontstond?
Ik leerde Roel kennen toen we elkaar in de tram naar de eerste schooldag van het Haags Montessori Lyceum ontmoetten. Zonder het toen te beseffen sloten we een vriendschap zonder einde.
We vonden elkaar om te beginnen in onze levenslust en creativiteit, we waren toen al verhalenvertellers op zoek naar het wonder. Iets later verdiepte onze vriendschap zich doordat we beiden gefascineerd bleken te zijn door het kwaad, het kwaad van de oorlog en van het fascisme. We raakten vervolgens doordrongen van de noodzaak om een antwoord te geven op het kwaad zoals wij dat in onze eigen wereld aantroffen. Zo kwamen we tot politieke actie. Maar hoezeer we hierin ook naast elkaar stonden, we bleken veel meer tegengesteld te zijn dan we aanvankelijk dachten. En dat werd in de loop van ons leven steeds meer duidelijk.
Anders dan ik was Roel een zachtmoedige jongen en man, die onschuldig kon liefhebben, de wereld, de meisjes, alsof er geen kwaad bestond. Maar deze zachtmoedigheid maakte geen doetje van hem. Het maakte hem strijdbaar wanneer hij onrecht zag en machtsmisbruik en deed hem grote risico’s nemen.
Roel, die door zijn moeder was voorbestemd om in de voetsporen van Krishnamurti wereldleraar te worden, is sinds zijn 16e jaar politiek actief geweest, terwijl ik, Hans, die door mijn familie was voorbestemd om minister-president te worden, al vroeg een zoeker werd naar innerlijke waarheid.
Roel ging de weg van de wereld, ik de weg van de geest. Dat leverde de nodige spanningen op, ruzies, verwijderingen, maar het bracht ons ook steeds weer samen. In het verschillend zijn bleven we elkaars toetssteen en klankbord.
We zetten deze vriendschap ook nu, zeventig jaar later, hier in Zutphen op volle toeren voort. Het is een van de mooiste facetten van mijn bestaan in deze magische streek van Gelderland dat mijn kaboutervriend nu ook in Zutphen is komen wonen en we elkaar nu weer in levenden lijve regelmatig spreken.
Een direct gevolg hiervan is dat we onze gesprekken vastleggen in de studio van Roel zijn schoonzoon, Jonas Leopold. We spreken niet alleen over onze herinneringen en over onze vriendschap, het gebeurt gelukkig ook ter plekke. We herinneren, we herkennen, we zoeken, we ontdekken. Een genot!
Deze serie van podcasts biedt een weergave van onze gesprekken. We hebben zojuist de eerste gepubliceerd en we hebben ons voorgenomen de komende tijd iedere twee weken een nieuwe aflevering te publiceren. Je kunt de podcast hier beluisteren. Of via Spotify via Hans en Roel – Levenslange Vriendschap.
(wordt vervolgd)
Ja Hans, je weet dat ik zo mijn vragen, mijn twijfel heb over het initiatief van deze podcast.
Dat het te veel verhalen uit de oude doos zal gaan worden.
Twee zo een verschillende oude witte mannen, weliswaar met een levendige en open geest, die terug kijken op hun leven.
De eerste aflevering vind ik boeiend voor wat betreft het tijdsbeeld dat het geeft. De levende herinneringen die ieder van jullie nog heeft. Ik bemerk bij mezelf ook jaloezie. Dat jullie als jonge knullen op die leeftijd al zo een persoonlijke uitwisseling hadden en opmerkingsgave bezaten.
Hoe bijzonder ik dat vind. En hoe tegengesteld ik dit bij mezelf ervaar. Vaag, door spanningen bedekt, zijn mijn jeugdherinneringen. Ja, jouw intelligentie Hans. Door al de jaren waarin ik deel uitmaak van jouw kring, weet ik dit ook. Menigmaal benoem ik jouw weten als fenomenaal. De opbouw van je lezingen, je wijdse blik, je gave om steeds andere woorden en beelden te vinden. Je onmetelijke interesse en creativiteit. En dan heb ik het nog niet over de combinatie van intelligentie en een diep mededogen met het lijden van de mens.
Wij Hollanders zijn niet gewend om over onze intelligentie (IQ van 149) hoog op te geven. Daarom heeft het ook iets verfrissend, dat dit in deze context aan de orde komt.
Dus, ik ben benieuwd hoe de uitwisseling tussen jullie verder zal verlopen. En ik weet uit ervaring dat het levendig in de actualiteit zal blijven. Want anders zou je ermee stoppen.
Wat geweldig fijn om naar te luisteren, Hans.
Levenslange vriendschappen zijn zo waardevol. Ik heb vele lange vriendschappen, waaronder drie vanaf mijn tiende. Het zijn gekozen zusjes, dus we kiften heel wat af, maar uiteindelijk delen we veel meer.
Er waren vette en magere jaren, maar naarmate we ouder worden beseffen we onze rijkdom dieper. We kennen elkaars geschiedenis en die van elkaars familie, die soms ook een beetje onze familie werd.
Dit jaar worden we 75 jaar.
Even op Spotify opgezocht, kwam er niet door zoeken op Hans Korteweg. Het heet dus Hans en Roel – Levenslange Vriendschap. Die titel zag ik later pas in jouw link (duhh;) Ben benieuwd Hans, ben dol op podcasts.
Dankjewel Martha!
Dank Hans! Ik zie er naar uit om jullie reis te beluisteren. Het onderhouden van vriendschappen lukt me naarmate ik ouder wordt steeds beter. Ik ben benieuwd naar jullie reis.